Atari 65XE Uživatelský manuál Strana 132

  • Stažení
  • Přidat do mých příruček
  • Tisk
  • Strana
    / 180
  • Tabulka s obsahem
  • KNIHY
  • Hodnocené. / 5. Na základě hodnocení zákazníků
Zobrazit stránku 131
str.
131
W przypadku pominięcia jednego lub kilku pytań program
przyjmuje dla nich standardowe odpowiedzi. Są to kolejno: numer
ostatnio użytej stacji, brak tytułu, jeden czynnik o nazwie "A"
(ewentualne dalsze czynniki otrzymują nazwy "B" i "C"), brak
siatki (N) i zapis do pliku o nazwie "GRAPH".
Naciśnięcie klawisza <START> kończy ustalanie parametrów
rysunku i umożliwia wpisanie nazw plików zawierających żądane
zbiory danych. Dla każdego wybranego czynnika trzeba wpisać
nazwy plików z danymi dla osi Y i X. Ponieważ zwykle dane na osi
X są wspólne dla wszystkich użytych czynników, to trzeba nazwą
odpowiedniego pliku wpisać dwu— lub trzykrotnie. Pominięcie
nazwy tego pliku spowoduje przyjęcie kolejnych wartości od. 1 do
liczby równej liczbie danych w pliku dla osi Y. Wskazane pliki
są odczytywane po naciśnięciu <START> (osobno dla każdej pary
plików).
Trzecim etapem przygotowania wykresu jest jego skalowanie.
Program sprawdza odczytane dane i wyświetla minimalne i
maksymalne wartości występujące dla każdej z osi. Naciśnięcie
<SELECT> powoduje automatyczne wyskalowanie rysunku według tych
wartości. Najczęściej jednak uzyskanie odpowiedniego wyglądu
wykresu wymaga jego ręcznego wyskalowania. Odpowiednie wartości
minimalne i maksymalne dla obu osi wpisuje się w miejscach
oznaczonych "REVISED". W przypadku przekroczenia wartości 9.9
obok osi wyświetlana jest litera "E" z liczbą określającą
wykładnik potęgi w zapisie naukowym, a wartości na osi są
odpowiednio korygowane. Można również ustalić podział osi na
odcinki jednostkowe — oś Y można podzielić na 1—15 odczinków
(standardowo 10), a oś X na 1—6 odcinków (standardowo 5),
Ponadto można nakazać przyjęcie wartości całkowitych dla jednej
(Y lub X) albo obu (B) osi. Standardowym ustawieniem są liczby
niecałkowite na obu osiach (N). Klawisz <START> kończy
skalowanie i powoduje wykonanie wykresu.
Gdy tworzony wykres został narysowany, przez naciśnięcie
klawisza spacji można wywołać dodatkowe menu. Zawiera ono
następujące warianty: wydruk wykresu na drukarce (PRINT),
zapisanie wykresu w pliku dyskowym (SAVE) i kontynuowanie pracy
(CONT). Wybranie ostatniego wariantu wymaga podjęcia jeszcze
jednej decyzji: czy wykres ma być przeskalowany (RE-SCALE), czy
też będzie wykonywany od początku (RE-START). Natomiast, gdy
rysunek ma zostać wydrukowany, trzeba wybrać typ drukarki: Epson
lub NEC/C.Itoh (naciśnięcie <ESC> przerywa funkcję).
Bardzo podobnie przebiega przygotowanie wykresu słupkowego.
Nieliczne różnice są wskazane poniżej. Pierwszą z nich jest
ograniczenie możliwości wyboru siatki na wykresie. W tym
wariancie dostępna jest tylko siatka pozioma (H) lub jej brak
(N). Dalsze różnice wynikają ze specyfiki wykresu. Zbędne jest
bowiem określanie parametrów dla osi X. Przy wybieraniu plików
podaje się tylko nazwy plików zawierających dane żądanych
czynników, a skalowanie wykresu dotyczy tylko osi Y. Dodatkowe
Pytanie dotyczy sposobu rysowania słupków poszczególnych
czynników: jeden obok drugiego (CLUSTERED), czy jeden nad drugim
<STACKED>.
Dodatkowym etapem przygotowania wykresu słupkowego jest
określenie etykiet umieszczanych na osi X pod poszczególnymi
słupkami. Każda etykieta może mieć do czterech znaków, a w
Zobrazit stránku 131
1 2 ... 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 ... 179 180

Komentáře k této Příručce

Žádné komentáře